Therapieverslag Luna Rulens

Wij zijn Barry, Lysian, Luna en Jade. Luna is 5 jaar en heeft het Phelan McDermid Syndroom, wat voornamelijk gekenmerkt wordt door een grote achterstand op spraak-/taalgebied en een verstandelijke beperking.

Afgelopen september zijn wij voor Luna als gezin afgereisd naar Curaçao voor dolfijntherapie bij het Curaçao Dolphin Therapy & Research Center. De vlucht ernaartoe was al een hele onderneming,niet alleen alle spullen die mee moesten, maar ook Luna vond het lange zitten en vliegen niet zo een succes.

Gelukkig bleek het geen voorbode te zijn voor de rest van die drie weken. Op het moment dat we uit het vliegtuig stapten, de zon ons toelachte en de zeewind voor een aangename verkoeling zorgde, was het goed. Ze genoot en dat bleef ze doen. Hoe vaak wij haar wel niet gelukzalig op het balkon zagen staan, haar hoofd in de wind, helemaal relaxt. Woorden zijn niet altijd nodig om te zien of iemand geniet.

Wij verbleven in de Dolphin Suites wat helemaal rolstoeltoegankelijk is en op 5 minuten van het therapiecentrum ligt. Al snel merkten we dat daar meer gezinnen zaten die voor dolfijntherapie kwamen en konden we veel ervaringen delen met elkaar. Elke ochtend konden we rustig opstarten en ontbijten. Omdat Luna nog erg jong is, had zij om 10.30u therapie, vanwege haar energieniveau. De therapie, tien werkdagen, 2 uur per dag (½ uur oefeningen binnen, 1 uur watertijd, ½ uur nabespreking) wordt per kind samengesteld. Het ligt aan wat voor doelen je als ouders aangeeft en wat voor beperking je kind heeft. Daarbij rekening gehouden met dat het wel reële doelen moeten zijn, er worden geen wonderen verricht.

In ons gesprek met de therapeuten hadden wij twee doelen aangegeven. Een vorm van communicatie opzetten (picto’s of gebaren) en we wilden graag dat ze meer rust kreeg; Luna is van nature erg onrustig. Hier zijn de therapeuten vanaf de eerste dag mee aan de slag gegaan. Ze zijn gaan oefenen met picto’s en keuzes maken. Dit laatste is ook communiceren en lokt ook verdere communicatie uit. Hier hadden wij nooit echt heel erg bij stil gestaan. Wij kozen bijvoorbeeld wat ze op haar brood kreeg, want ze gaf toch niet aan wat ze wilde. Ook wij zijn hiermee gelijk op Curaçao aan de slag gegaan. Voor het creëren van rust werd vooral gebruik gemaakt van Sensorische Integratie en ook de dolfijn had hier zijn aandeel in. Luna zwom vaak met haar therapeut naast de dolfijn met haar hand op de dolfijn. Na een paar dagen zag de therapeut dat ze daar steeds kalmer van werd en ook zelf haar hand plat op de dolfijn hield. Ook een omhelzing van de dolfijn gaf Luna heel veel rust.

Tijdens de therapieperiode heeft elk kind zijn eigen dolfijn. Luna haar maatje was Chabelita, een zeer lieve en betrouwbare dolfijn. We wisten niet of Luna bang zou zijn van zo een groot dier wat zo dichtbij komt. Het grootste deel van de therapie ben je er als ouders niet bij of op afstand. De eerste therapiedag kwamen we van het informatiegesprek vandaan terwijl Luna haar therapie al van start was gegaan en we hoorden haar op grote afstand gillen van plezier bij het water. Als ze haar niet vast hadden gehouden was ze zo bij Chabelita in het water gesprongen. Ze was dus gelukkig niet bang, soms schrok ze alleen als Chabelita ineens een kusje kwam geven. Ze hebben samen gezwommen, gespeeld met de bal, een hoepel enz., ze hebben gedanst, Chabelita heeft voor haar gezongen, bellen geblazen, sprongen in de lucht gedaan, dit alles om Luna haar doelen te bereiken. De blijdschap die we daar op haar gezichtje zagen zal niet snel meer van ons netvlies verdwijnen.

Gedurende ons verblijf op Curaçao zagen wij al wat veranderingen bij Luna. Zo liep zij in het begin nog bij ons weg op het strand en na een week therapie bleef ze heerlijk rustig in de branding van de zee bij ons zitten. Er leek meer rust in haar lijfje te zijn. Ook haar prikkelverwerking verbeterde, zo begon ze halverwege de reis ineens haar eten uit haar mond te halen (het voelde waarschijnlijk raar) en wilde ze niet graag meer op blote voeten over de ruwe stenen lopen (eerst was dit geen probleem). Qua communicatie gingen ze oefenen met picto’s en ze leek dit na twee weken redelijk op te pakken en kregen we het advies om hier thuis zeker mee verder te gaan. Maar het meest opvallende was toch wel dat we bij thuiskomst in Nederland van mensen te horen kregen dat haar blik en uitstraling veranderd was. Het was ons in eerste instantie nog niet opgevallen, maar haar lege blik is nu een volle blik. Waar ze normaal dwars door je heen keek, kijkt ze je nu echt aan en zoekt soms ook een soort van bevestiging.

Voor ons als gezin was dit alles ook een hele mooie en bijzondere ervaring. Ouders kunnen tijdens de therapieperiode workshops volgen over verschillende onderwerpen en individuele gesprekken aanvragen met bijvoorbeeld een psycholoog of een logopedist. Wij hebben dit ook gedaan en hebben hier veel aan gehad en van geleerd. Ook mochten wij ervaren hoe het was om met Chabelita te zwemmen tijdens de Family Swim, wij en Luna haar zusje Jade (2,5 jaar) mochten in het water en Luna niet. Dat was echt prachtig, vooral voor Jade voor wie een uitzondering was gemaakt vanwege haar leeftijd. Naast deze zeer intensieve therapie hebben we ook nog kunnen genieten van het heerlijke Curaçao, prachtige stranden, fantastische weer, heerlijk eten, lieve mensen…. Dushi Korsou!!

Bij deze willen we Stichting Support4Specials nogmaals bedanken voor het mede mogelijk maken van de therapiereis.
Barry en Lysian Rulens