Therapieverslag Rui Konst

Therapieverslag Rui Konst

31 juli zijn wij naar Curaçao vertrokken voor de dolfijntherapie, samen met Rui zijn zusje Sommer, vader Frank en moeder Marga.
Rui is een bijna 8 jarig jongetje met autisme en een ontwikkelingsachterstand, de doelen voor de therapie waren communicatie en frustratie.
Op woensdag kwamen wij aan en konden rustig aan acclimatiseren, de omgeving verkennen en wennen aan het warme, heerlijk klimaat.

 


Het boekje dat je thuis krijgt over de gang van zaken voor je kind was thuis al diverse keren bekeken en ook daar heeft Rui die ingekeken, hier staat heel duidelijk weergegeven hoe alles zo ongeveer verloopt voor het therapiekind, heel handig.

Maandag begon de therapie, onze therapeut was Paul, de enige psycholoog daar, na een intake gesprek begon de eerste sessie. Rui was eerst een beetje angstig met zijn voetjes over de rand maar nadat er werd verteld dat dolfijnen alleen maar vis eten en geen mensen of kindjes was het gelijk goed en ging Rui het water in. Wat een bijzonder gevoel was dat, je weet gewoon dat er iets bijzonders staat te gebeuren. Rui vond het prachtig en genoot zichtbaar en deed erg goed mee.
Na het eerste evaluatiegesprek wat iedere dag plaats vindt bleek dat wij de volgende dag een andere therapeut zouden krijgen omdat zij een 17 jarige jongen had die fysiek te sterk voor haar was en daarom moest wisselen met Paul, iets wat weinig voorkomt gelukkig. In de eerste instantie waren we wel wat teleurgesteld omdat je toch denkt, autisme en een psycholoog dat kan niet beter. Hier moesten we toch van terug komen want ook fysiotherapeute Merel, met ruime ervaring, deed het fantastisch en er was bovendien veel overleg.

Tijdens de sessies binnen werd er gewerkt aan het communiceren en vragen om hulp om hierdoor minder frustratie te krijgen als iets niet lukt, dit ging al vrij snel goed.
Hiervoor werden o.a. plaatsjes gebruikt zoals emotiepicto’s maar ook kaartjes die qua volgorde moesten gaan kloppen voor het juiste verhaal, memory en welke 2 kaartjes horen bij elkaar.
Ook werd er wat gedaan aan Rui zijn eenzijdige eetpatroon, er werd regelmatig gepicknickt met 3 bakjes, 2 dingen die Rui niet lekker vond en 1 als beloning met iets wat hij wel lekker vond. Dit hebben we ook in het appartement een paar keer geoefend en ging best goed, al duurde het wel lang voordat het uiteindelijk binnen was, thuis merken we nu toch met kleine stukjes vooruit dat het in het algemeen iets makkelijker gaat. Er was ook nog een test gedaan om te kijken hoe het met zijn smaakpapillen gesteld is d.m.v. Een test met blauwe vloeistof op zijn tong, dit bleek niet het geval bij Rui.

Al gauw werd de therapie iets wat in ons dagpatroon terugkeerde en nadat wij een kalender voor Rui gemaakt hadden waar hij iedere dag kon doorstrepen wat het helemaal goed en zat het in zijn systeem.

Rui genoot zichtbaar van alle opdrachten die hij de dolfijnen Kanoa en zijn moeder Renata(die bij haar jong bleef) kon laten doen. Het “piepen”of huilen als iets niet lukte verdween al snel en Rui vroeg steeds om hulp als iets niet lukte, ook thuis merken we dat hij dit oppikt.
Daarnaast hebben wij als ouders nog meegedaan aan workshops van Paul over belonen en bekrachtigen (ook de werkwijze van de therapie) en omgaan met stress, beide erg leuk om te volgen. Sommer is dan nog een keer mee geweest naar de workshop over dolfijnen zelf, die door de hoofdtrainster Esther werd gegeven.

Nu weer thuis, en enkele weken later merken wij nog steeds de vooruitgang bij Rui qua praten maar ook iets meer beleving in het hier en nu, kortom kleine stapjes vooruit zijn er weer gezet in zijn ontwikkeling. We gingen er blanco in maar super fijn dat er buiten de geweldige ervaring toch ook resultaat is geboekt!
Wij kijken in ieder geval terug op een hele bijzondere tijd waar we nog heel lang op kunnen teren, voor altijd in ons hart…………
.