Therapieverslag Anne van Wouw

Therapie verslag Anne van Wouw (16-05-2001)

Op 25 april zijn we om 9.50 uur met de KLM naar Curacao gevlogen.
Erg spannend omdat Anne (11 jaar en Downsyndroom) en haar broertjes Luuk (10jr) en Pim (7jr) nog nooit hebben gevlogen.

Gelukkig gaat alles voorspoedi g en vindt iedereen het leuk in het vliegtuig. De eerste dagen wennen we aan het tijdsverschil en de warmte en verkennen we Curacao. Maandag 29 april begint Anne’s therapie en ze is ingedeeld van 13.00 -15.00 uur. Kinderpsycholoog Paul en trainee Lindsey begeleiden Anne 2 weken samen met Dolfijn Bonnie.
We nemen een aantal doelstellingen door met Paul waaronder concentratie en het benoemen en herkennen van emoties. Daarnaast is het voor Anne belangrijk om haar grenzen aan te geven. Ze moet dus leren beter voor haarzelf op te komen.
De therapie bestaat uit een half uur voorbereiden met de therapeut binnen in een werkruimte en vervolgens een uur in het bassin met Bonnie. Daarna is er een evaluatie met ons.
Al vanaf het begin is er een enorme klik tussen Anne en Paul. Ook Lindsey vindt ze erg leuk.
Anne geniet volop in het water van het zwemmen met Bonnie (en Paul). Iedere ochtend vraagt ze aan ons : “vandaag dolfijnen”? Ze heeft er totaal geen moeite mee om met zo’n (toch wel) groot dier te gaan zwemmen. Terwijl Luuk en Pim zich iedere dag kostelijk vermaken met de andere broertjes en zusjes waarmee ze gaan knutselen, snorkelen, flamingo’s voeren, haaien en roggen aaien etc; genieten Willem en ik iedere dag van Anne en Bonnie. Anne heeft als snel door welke opdrachten ze aan Bonnie moet geven om haar te laten zingen of haar te roepen. Je hoort haar schreeuwen van plezier als ze samen met Paul op een surfboard wordt geduwd door Bonnie. En dat gaat best met een behoorlijke vaart.

Na 3 dagen merken we kleine verschillen in Anne’s gedrag. Op vragen die ze normaal gesproken met ja zou beantwoorden of opdrachtjes die ze meteen zou uitvoeren wordt nu gereageerd met: Nee nu niet geen zin”. Nog een dag later zit ze naast Luuk in de auto en Luuk doet iets bij haar waar ze geen zin in heeft. Duidelijk zegt Anne: “Luuk hou op dat wil ik niet” Hoe duidelijk kun je je grens aangeven?
Tijdens de informatie ochtend bij het CDTC werd er gezegd : Je moet geen wonderen verwachten van de therapie maar er gebeuren wel wonderlijke dingen”.
Hier wil ik me volledig bij aansluiten. Het was een prachtige reis met bijzondere ervaringen en inzichten voor ons allemaal. We merken dat Anne zich beter uit; ze vertelt meer en uitgebreider en heeft het nog bijna dagelijks over Bonnie. Ook op school vinden ze haar vooruit gegaan.
Willem en Nicole van Wouw
Anne, Luuk en Pim